Hoe mindful leef jij?

De hit van de 21ste eeuw 

Mindfulness is een manier om te leren in het moment te leven. Zeker in deze maatschappij, waarin wij gehaast, doelgericht en succesgericht te werk gaan, hebben wij handvatten nodig om te genieten van het nu. Velen leven in het verleden en maken plannen voor de toekomst. Het nu, het moment, word compleet vergeten. Juist omdat er zoveel van ons verwacht word. En dit alles is er heel onbewust ingeslopen. Velen nemen niet eens de tijd om rustig een boek te lezen, te gaan sporten of iets voor zichzelf te doen om simpelweg je hoofd leeg te maken en te genieten van het moment. 

"Mindfulness is aandacht hebben voor het huidige moment; open, mild, vriendelijk voor jezelf en niet-oordelend"

Bucketlist

Mensen lijken leuke dingen en tijd voor zichzelf een beetje voor zich uit te schuiven. Onze bucketlist word langzaam langer en dragen we elke dag met ons mee zonder er wat vanaf te strepen. Ik zie dit vaak om mij heen, mensen die nu hard werken en plannen maken voor later. Maar wie zegt jou dat jij die tijd krijgt? Niemand heeft het eeuwige leven. En ik heb vaak genoeg gezien dat mensen hun bucketlist mee hun graf in nemen, niet omdat het harde werken hun dood is geworden, maar het harde werken heeft wel al hun kostbare tijd verbruikt. Omdat een ziekte of een ongeluk hun tijd heeft ingehaald, tijd die je nooit meer terug krijgt en je bucketlist zal altijd een wens zijn.

Boeddhisme 

Al jaren kijk ik met bewondering naar mensen met een andere achtergrond, uit een ander wereld deel levend met verschillende geloofsovertuigingen, normen en waarden. Het boeddhisme is iets wat mij nieuwsgierig maak. Juist omdat deze mensen zo tevreden zijn met zichzelf, hun omgeving en het leven. In tegenstelling tot vele westerse mensen die altijd een honger hebben naar meer. 

Mindfulness lijkt nu een opmars te maken, maar eigenlijk ontdekken wij Europeanen het fenomeen nu pas, terwijl het boeddhisme mindfulness al jaren terug laat komen in verschillende stromingen. Hiervan afgeleid zijn oa yoga, zen, vipassana en tai chi, aandachttrainungen die zich richten op de essentie van het boedisme. Met elementen als opmerkzaamheid, een letterlijke vertaling van mindful leven. En dat is tevens het hart van het boeddhisme. Het fijne is dat iedereen zich open kan stellen voor het 'in het moment leven' zonder de ballast van rituelen en tradities. Het is dus alles behalve zweverig! En dat vinden wij nuchtere Hollanders erg fijn.

Een hartewens 

Bijna twee jaar geleden maakte ik kennis met een mindful leven. Een investering voor mijn lichaam en geest. De eerste sessies waren erg vermoeiend en confronterend, ik moest opzoek naar een knop bij mezelf die om moest. Ik was vastgeroest in mijn oude patronen, mijn lichaam werd steeds zieker en mijn hoofd wilde niet geloven dat de wereld even niet meer aan mijn voeten lag. Ik haalde uit weinig dingen voldoening. En juist omdat mijn leven zoveel kleiner is geworden, door mijn ziekte, was het belangrijk dat ik het leven weer ging accepteren. Niet het leven zoals ik gewend was, maar een leven op een energie zuinige manier, dat beperkter is dan het leven dat ik kende. Gelukkig zijn was mijn hartewens. 

Zeg 'ja' tegen het moment!

En ik vond de knop. Ik vond een manier waarop ik in het moment kan leven. En dat allemaal door middel van meditaties, yoga oefeningen en de bodyscan. Vooral de bodyscan heeft mij geleerd mijn grenzen te herkennen en te erkennen. Voelen wanneer je lichaam uitgeput raakt en bewust de keuze maken om dan wel of niet verder te gaan met een activiteit. En dit gaf mij rust, het bracht een balans terug in mijn leven. En ik durf nu te zeggen dat ik voor een groot deel mindful leef. Ik leer met mijn ziekte om te gaan, ik geef het een plaatsje in mijn leven. Mijn gezondheid blijft schommelen, maar voor een groot gedeelte heb ik weer het gevoel dat ik zelf de touwtjes in handen heb.

En dat geeft rust. Heel veel rust. 

De rust geeft mij de ruimte om verder te denken en mijzelf te blijven uitdagen en ontwikkelen. 

En dat kan ik iedereen aanraden, leven in het moment en in staat zijn om van de kleine dingen te kunnen genieten. Mindfulness is niet alleen een les voor mij geweest die ik uit de cursus heb gehaald, het is een levensstijl geworden. 

En daar, precies op dat vlak, lag de essentie van OKabat-Zinn, om chronisch zieken, terminale en beperkte mensen te leren omgaan met het hebben van hun beperking. Hij paste deze oude stroming toe op een uitbehandelde en kwetsbare doelgroep. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor. 

Bron plaatje: http://www.ivpp.nl

Wetenschappelijk onderzoek naar Fibro-pijnbron

Tussen de vele, veelal negatieve berichten rondom wetenschappelijk onderzoek naar Fibromyalgie, duikt er zo nu en dan ook eens een positief bericht op. En dat moet gedeeld worden!

Wetenschappelijk onderzoek

Vandaag werd ik gewezen op een artikel dat geplaatst is op zorgprortaal.nl. 

Zelf ben ik dol op wetenschappelijke weetjes en artikelen -wel in begrijpelijke taal-, alleen al om het feit dat het je een verbreed inzicht geeft in je ziekte. Onder het mom van, als artsen het niet voor onderbouwen, dan ga ik zelf opzoek naar antwoorden. 

Wetenschappelijke onderzoeken wat niet over het cognitieve functioneren van een ME of Fibromyalgie patiënt gaat heeft helemaal mijn voorkeur, en zo ook dit artikel.

Pijnbron bij Fibropatiënten gevonden

Het voorschrijven van antidepressiva en bewegingstherapie behoren hopelijk tot de verleden tijd na het lezen van dit onderzoek. Enkele quotes uit de tekst:

'Neurowetenschappers hebben de pijnbron bij Fibropatiënten gevonden. In schril contrast met vastgeroeste vooroordelen moeten we daarvoor niet gaan zoeken in de hersenen.

Miljoenen mensen, waarvan de meerderheid vrouwen, zijn al jaren wanhopig op zoek naar een doeltreffende behandeling. Tot op heden dachten veel artsen dat fibromyalgie een imaginaire, puur psychologische aandoening was, maar baanbrekend onderzoek wijst uit dat de ziekte veroorzaakt wordt door een teveel aan zenuwvezels in de bloedvaten'. - zorgprortaal.nl 

"Deze verstoorde bloedstroom kan perfect de oorzaak zijn van spierpijn en andere pijnprikkels, maar ook van oververmoeidheid", verklaart neurowetenschapper Dr. Frank L. Rice.

Het artikel 
Van zulke berichten word ik blij! Eindelijk een verhelderende nieuwe blik op deze aandoening. Een aangezien Fibromyalgie op vele vlakken overeenkomt met ME, is er hopelijk voor deze groep patiënten weer hoop!Ben je nieuwsgierig geworden en wil je het gehele artikel lezen, klik dan hier.

Droom verbouwen

Wanneer de jaren waarin je werkt en op school leert voorbij strijken begin je voor jezelf bewust en onbewust een 10-jaren-plan op te stellen. Een plan met feiten en dingen die goed voelen.
Zo wil je voor je 30ste echt wel op jezelf wonen met een boompje en een beestje. En geloof je voor die tijd je wilde haren wel kwijt te zijn en dat het dan tijd is om te settelen. Maar eerst wil ik dan wel het een en ander van de wereld hebben gezien, natuurlijk!

Nadat ik dit plan voor mezelf opgesteld had werd er flinkt gehakt in mijn tijdlijn. Een paar jaar stond mijn leven, mijn plan en mijn geldkraan stil.

Wanneer je je leven weer wat op gaat pakken en je nieuwe mogelijkheden bekijkt durf je na maanden voorzichtig dromen toch weer een kleine planning te maken.
Ik ben jong en een mens, en ik hou ervan om in mogelijkheden denken. Door mijn ziek zijn kan ik veel dromen even op mijn buik schrijven, maar dat betekend natuurlijk niet dat ze nooit uit zullen komen.

En dan ga je wat dromen verbouwen, ombuigen tot nieuwe haalbare dromen.

Dat heeft mij doen besluiten dat ik mijn kamer ga verbouwen, en ik neem er een kleine woonkamer bij. Kwestie van simpelweg een muur doorbreken, verven, behangen en inrichten.

En dat voelt goed! Net als leeftijdsgenoten ga ik shoppen voor mijn paleisje. Mijn paleisje dat is gevestigd op de bovenverdieping in het huis van mijn ouders. Zo heb ik wel de lusten en niet de lasten.
Noem het verhuizen binnenshuis, op kamers gaan of simpelweg toe zijn aan een verandering.

Zodat ik nog zo'n 4 jaar de tijd heb om te revalideren, te groeien en mijn gezondheid op de rit te krijgen. Zodat ik weer verder kan gaan met mijn 10-jaren-plan.

Ik krijg een plekje voor mijzelf,samen met mijn lief. En deze droom ga ik voor mijzelf uit laten komen!

Wat zou jij doen?..

Genees je van praten als je Aids heb?

Ga jij sporten als jij griep heb en eigenlijk alleen maar kan slapen?

Vertel jij iemand met kanker dat diegene niet beter wilt worden?

Zal jij met medicijnen stoppen die jou in leven houden als een psycholoog dat van je verwacht? 

Vertel jij iemand in het gips dat de breuk slechts een illusie is? 

Zal jij het geloven wanneer iemand je verteld dat al je lichamelijke klachten verzonnen zijn?

 Zou jij dingen doen waarvan je weet dat je er ziek van wordt? 

Waarom is dit de realiteit van ME patiënten en waarom moeten wij telkens weer strijden om te bewijzen dat.. 

Wij NIET beter worden van praten.

Wij niet d.m.v. sporten een conditie op kunnen bouwen.

Wij niets liever willen dan genezen!

Wij niet voor niets medicijnen gebruiken om ons leven zo aangenaam mogelijk te maken.

Wij het fijn zouden vinden als onze problemen weg getoverd konden worden.

Wij ook graag van al onze klachten verholpen willen worden.

Omdat wij niet ziek willen worden van iedere inspanning.

Waarom is het voor buitenstaanders zo moeilijk te geloven dat wij ECHT ziek zijn en WEL beter willen worden?      

  ....Ziek zijn fake je niet! 

Ik ben Linda, en ik ben boos!

Net als Doutzen.. maar waarom worden wij niet gehoord?

Sokken nieuws

Inmiddels huppel ik al ruim een maand in de rondte met mijn compressie sokken. Naast het feit dat het strakke gevoel even wennen is, en de huid van mijn benen erg droog word door de sokken, werken ze SUPER!
Ik heb door de compressie zoveel bewegingsvrijheid terug gekregen dat ik niet meer zonder kan.
Mijn benen die aanvoelden als pudding zakken van 20 kg zijn veranderd in lichte elastieke benen. Dat houd in dat ik makkelijker een trap op kan, langer kan lopen en langer op mijn benen stil kan staan. En dat is niet alleen met winkelen handig, maar ook in het dagelijkse leven. Mijn bloed word nu rondgepompt wat ervoor zorgt dat ik tijdens het wandelen ook nog fatsoenlijk na kan denken en mijn gehoor behoud, iets wat niet vanzelfsprekend is wanneer al je bloed in je benen blijft hangen. En ik niet meer constant met mijn benen omhoog hoef te zitten, iets wat buitens huis nog weleens voor problemen kon zorgen.

Verantwoord energie tanken
Hiernaast ben ik ook begonnen met het uitproberen van Isotonische sportdranken. Mijn hard sloeg vaak al een slag over bij de gedachte aan het woord 'sportdrank'. Mede door het vooruitzicht dat ik na een enorme boost een inkakker krijg, inclusief hartkloppingen en een bonkend hoofd. Nu twee slimme mannen mij verteld hebben dat de isotone dranken wél veilig zijn, en ik in de praktijk bij een vriendinnetje (ook een schuitgenootje) heb gezien dat het werkt kroop mijn bloed waar het niet gaan kon en ben ik het uit nieuwsgierigheid ook gaan proberen. Niet geschoten is altijd mis, en ondanks mijn slechte richtingsgevoel zat ik nu goed. BINGO!

'Een isotone sportdrank is een drank die evenveel deeltjes bevat als de deeltjes in het bloed en is dus gemakkelijk op te nemen zonder dat je een energie boost met daarna een gigantische inkakker krijgt. Voorbeelden hiervan zijn de blauwe AA drankjes en de suikervrije Aquarius.'

Aangezien lopen voor mijn gelijkstaat aan sporten vind ik het ook helemaal verantwoord en ik voel me er goed bij. De hersenmist die in een heel dun laagje aanwezig is verdwijnt dan als sneeuw voor de zon, en ik voel wat meer energie door mijn lichaam stromen. In combinatie met de sokken werkt het helemaal super.

Wel is het oppassen dat je niet in de verleiding kom meer dan 2 flesjes op een dag leeg te drinken, meer doen betekend ook automatisch energie inleveren, en het is niet de bedoeling deze met de drankjes te overbruggen. Dan is de PEM (inspanningsintolerantie) wel gegarandeerd..

Steentje voor steentje..
Maar al met al heb ik weer 2 handige hulpmiddelen gevonden die mijn bewegingsvrijheid vergroten waardoor ik weer op kan gaan bouwen. Binnen mijn grenzen en binnen mijn kunnen, probeer ik langzaam mijn mogelijkheden te vergroten. Bouwen aan een toekomst, met mijn roze super sokken op mijn mierzoete roze wolk!

Snoepwinkel

Betere tijden
Mijn lijf maakt nog steeds stappen voorwaarts. Een gegeven waar ik onwijs blij mee ben, en trots op mijn lijf, omdat het mij elke keer weer positief weet te verrassen.
Mensen merken dat ik vaker op de been ben, weliswaar vaak op de reservebank, maar ook op die bank zit je bij en tussen de mensen. Iets waar ik volop van geniet en volop gebruik van maak.
Al voelt het wel net als een kind wat losgelaten word in een snoepwinkel. Dat het beter gaat betekent niet dat ik ineens alles kan, en daar wil ik nog weleens mijn neus stoten. Gelukkig ben ik gezegend met lieve mensen om mij heen die mij wel op mijn grenzen en rust behoefte wijzen. Op de een of andere manier lijken die nu beter te snappen hoe de vork ik de steel zit. Want op goede momenten vergeet ik de labeltjes, de kleedkamer en hol ik volop mee op het veld. Het blijft lastig een balans te vinden tussen mijn gezond stel hersenen en mijn lijf met labeltjes. En ik heb besloten om mijzelf rustig de tijd te geven dat uit te zoeken, niets moet en alles mag. Het heet tenslotte revalideren, en als ik mij dat bedenk realiseer ik mij dat ik bewuster met mijn grenzen moet leven, zo nu en dan zeker de dag plukken wanneer er bijvoorbeeld 'nu' ijs ligt maar het in de planning even niet uitkomt, en dat ik daarna vooral op mijn bek mag gaan. Want dat mag bij een revalidatie, vallen en opstaan horen daarbij.

De oude Linda
Ik merk dat ik steeds vaker even van een wat fitter lijf mag genieten. Ik ben meer op dan ik alleen op bed lig en dat is al een droom die aan het uitkomen is. Daarnaast zie ik ook aan mijn lichaam dat het wat gezonder word. De laatste jaren werd ik langzaam wat steviger, en vanaf het instorten begin 2010 leek het wel dat alles wat ik at in mijn lichaam bleef hangen. Ik schoof het op weinig bewegen, niet wetende dat ik -door mijn niet functionerende lijf- mijzelf aan het vergiftigen was. En het ontgiften was een lange weg. Eerst werd de Candida infectie in mijn darmen aangepakt, met vele vieze drankjes, pillen en een half jaar suiker en zoet vrij eten. Er werden parasieten opgeruimd in mijn lichaam, er werd hard gewerkt tekorten aan te vullen en alle medicatie die mij niet hielp werd eind 2011 weer afgebouwd. Maar de kilo's bleven eraan zitten. Ik weet dat het bivakkeren op bed niet bevorderlijk is, maar met gezond eten zou je toch niet aan moeten komen?

Wondertjes
Begin 2012 kwam er de ONST behandeling, het heeft langzaam mijn lichaam gereset. En in combinatie met de Carnitine in de juiste dosering werden mijn energie wagonnetjes in mijn lichaam weer aan het werk gezet en werd de energie voorraad eindelijk weer verbrand. Bijna een jaar ONST en een paar maanden Carnitine zorgen ervoor dat ik mijn oude figuurtje weer terug krijg. Als ik in de spiegel kijk zie ik de Linda die ik ruim 5 jaar geleden was. Van maatje 31 ben ik weer terug naar mijn oude maatje 28, een gegeven waar ik gisteren na een dag nieuwe broeken shoppen -omdat alles van mijn kont glijd- achter gekomen ben. In bijna een jaar tijd op een gezonde manier (zonder lijnen) 12 kilo lichter geworden. En dat moest gevierd worden!


Ik ben blij met hoe ik nu in het leven mag en kan staan en blij met mijn lichaam wat ik weer herken! Het zit hem niet in de kilo's, de maten, maar in het feit dat ik mij weer gelukkig voel in mijn lichaam. Het claustrofobische gevoel dat ik lange tijd heb gehad komt nog maar zelden voorbij. En wanneer het er is, is het goed, dat herinnert mij eraan hoe lang de weg is geweest die ik al afgelegd heb. En dat laat mij zoveel meer waarderen dat ik nu de wind vaker in de rug heb, ik zit zielsgelukkig, muurvast op mijn mierzoete roze wolk!

Roze-Wolk-Winter-Wonder-Land

Een dik pak sneeuw, wat zon, dierbare mensen en goede dagen.. tel ze bij elkaar op en je hebt een geweldig begin van het nieuwe jaar! Momentjes die ik graag met jullie wil delen.

❅ Wondertjes ❅

Gisteren bij het opstaan bekeek ik vluchtig mijn horoscoop voordat ik met mijn lief door de sneeuw onderweg naar de trein reed. Volgens het berichtje zou mijn dag in het teken staan van kansen en mogelijkheden, twijfels mochten overboord gegooid worden. ´Geloof je niet in wonderen? Wacht dan maar eens af wat er vandaag gebeurt', was de boodschap.

Lief zijn trein reed gewoon, beiden hoopten we dat hij gestrand zou zijn zodat we een extra weekend dagje zouden hebben. Voor mij zijn de weekenden, die nu samen best volgepland zijn, best vermoeiend en een extra dag zou betekenen dat hij mij wat fitter mee zou maken. Maar dat was dus duidelijk niet het wondertje van die dag.

Eenmaal terug thuis ben ik nog even mijn bed in gedoken en heb ik heerlijk nog even een paar uurtjes slaap ingehaald. Rond het middag uur opende ik mijn ogen en dacht ik terug aan de vorige dag, de dag dat ik even heb kunnen rijden in de sneeuw, mijn ❤e wens was in vervulling gegaan. En eigenlijk, heel stiekem, proefde het naar meer.

Al snel verscheen er een berichtje op mijn telefoon, en na wat brainstormen, puzzelen, wikken en wegen heb ik de twijfels overboord gekieperd en ben ik in het diepe gesprongen. Nu voelde ik mij goed, en nu zou ik er gebruik van maken ook. 

En ze hebben gelijk, wondertjes gebeuren. En zolang je erin blijft geloven zullen ze op je pad blijven komen!

En vandaag betaal ik de prijs voor het avontuur, even was het net als vroeger, en dat geeft zoveel voldoening dat ik de prijs er graag voor betaal. 

Lin in het FES

Enige tijd geleden kreeg ik een oproepje binnen, via mijn blog op Gezondheidsplein of ik mijn verhaal wilde vertellen. Met dit keer de Fibromyalgie als uitgangspunt, als interview voor het FES magazine van de vereniging. Hardstikke leuk natuurlijk en daar kon ik geen nee tegen zeggen!
ME wilt weleens een loopje met mij nemen, en laat de fibro ondergeschikt overkomen, maar dat is hij zeker niet. Door de neurostimulatie behandelingen die ik -nu al bijna een jaar- krijg voel ik mij wel een stuk beter, en mede daarom wilde ik mijn verhaal graag delen. Om te laten zien dat je met een lijf vol labeltjes ook een waardig bestaan kan opbouwen.

Hij is nu te lezen in de januari/februari uitgave van het magazine (nr. 145).

Wind in de zeilen

Mijn horoscoop voorspelde roerige dagen deze week. Dagen waarin ik weer wat stukjes in mijn onderbewuste puzzel zal leggen. En ze zitten er niet ver naast.. Ik bevind mij op wat onrustig water en pendel ik heen en weer tussen oude dromen en nieuwe wensen. Er doen zich situaties voor die oud en vertrouwd zijn maar waarin mijn oude aanpak niet meer werkt.

Wanneer ik plaats neem op de reservebank ben ik gelukkig en voel ik mij goed. Eenmaal in de kleedkamer beginnen mijn stel hersenen over uren te maken. Wanhopig opzoek naar antwoorden, oplossingen en een sneakprevieuw naar de toekomst. Want dat is iets waar je goed overna moet denken als je jong bent..

Maar wat is het precies waar ik op voorbereid moet zijn? Wat maakt dat ik tot bepaalde gedachten kom die mij tot  handelen zetten en daarmee mij richt op de toekomst. Een toekomst waarin niets zeker is en hoogstwaarschijnlijk mijn vaste plek de reservebank zal worden.

Dobberend op het onrustige water probeer ik antwoorden te zoeken. Ik kijk onderwater, voor mij, achter mij, opzij en werp een blik op de lucht. Iemand vertelde mij eens dat een probleem niet opgelost kan worden op hetzelfde niveau als dat het is ontstaan.
En dat maakt dat ik in beweging wil en moet blijven. Met mijn neus naar de toekomst luister ik naar mijn toekomst muziek.

En mijn toekomst hoeft niet zoveel te verschillen als dat van menig ander. Allemaal kunnen we onder een bus lopen en zal het leven daarna nooit neer hetzelfde zijn.
Wel zal ik vriendjes moeten worden met de reservebank en moet ik het veld niet langer zien als een enorme snoepzak die mij als klein kind voorgehouden word maar zelf te klein ben om het te grijpen.

En dus bevaar ik niet alleen de oceaan en de grote rivieren, maar neem ik ook een kijkje in de doodlopende stromen en slootjes. Opzoek naar rust om vrede te sluiten met de toekomst. En zal waarschijnlijk op mooie en minder mooie plaatsen aanleggen en hier en daar meeliften op een andermans golf.Een toekomst die zal komen zoals hij komt. Hem veranderen kan niemand,wel kunnen we er het beste van maken. En dat ga ik doen, die kracht heb ik gekregen. Ik moet alleen nog de sleutel vinden om het in te zetten. En zonder het te weten ben ik daar de dagen voor gisteren al mee begonnen. Iederedag is een leerschool, iedere dag brengt nieuwe mensen,kansen en wegen met zich mee. Ik span mijn zeilen en zet de wind er vol in. Een halve puzzel is niet voor mij weggelegd, en dus zeil ik mijn toekomst tegemoed.

"Slecht of mooi weer,samen op de boot vaar met me". - WINNE

Sneeuwmonster

Als ik slaap, dan droom ik. Dromen levendig en groot.
Dromen waarin ik soms ziek en soms beter ben, en mee ren met de rest.
Dromen waarin ik mijn wensen vervul, en mijn oude leventje herpak.

Vanmorgen was zo'n ochtend, waarin ik wakker word uit een levendige droom.
Wakker wordend bedenk ik mij dan wat de dag mij brengen zal.
In gedachten een gezond lijf, en buiten ligt een dik pak sneeuw.
Het plan om op te staan, mij warm aan te kleden en door de sneeuw te scheuren.

Met een duf hoofd vol dromen, loop ik naar beneden.
Opzoek naar de sleutelbos.
In gedachten haal ik de quad al naar buiten.
Nog voor ik de sleutels in mijn handen neem, bedenk ik mij dat het niet langer mijn quad is.
Dat mijn lijf het vandaag niet gaat trekken om eindeloos plezier te maken.

En dus sta ik stil. Stil bij de gedachten wat ik eigenlijk heel erg mis.
De vrijheid om te gaan rijden, en de wind in mijn gezicht te voelen.
Eindeloze vrijheid, met de wereld aan mijn voeten.
Adrenaline van mijn kruintje lopend tot mijn tenen.

Ik herpak mijzelf, en zie nog steeds al het moois om mij heen.
Denkend aan de mogelijkheden die zich vandaag wel aandienen.
Opzoek naar een compromis tussen wat ik wil en wat ik kan.
En genieten van wat ik toen kon!

..En laat mijn wensen een drijfveer zijn om vooruit te gaan..

Later als ik groot ben

Een leven op de reservebank brengt vele gedachten stromen met zich mee. Zitten op het bankje, en kijkend om mij heen vervliegt mij niet meer de vraag 'waarom' ik niet mee kan of mag lopen op het veld. Maar meer de vraag, hoe kan ik zo goed mogelijk luisterend naar mijn lichaam,toch van die bank afkomen?

Mijn lichaam is ziek maar mijn geest is nog jong en fit. Dromen en wensen heb ik in overvloed. En het lastige is een balans te vinden tussen mijn oude dromen en mijn huidige wensen.
En toch zorgt de nog jonge geest voor onrust, een claustrofobisch gevoel bekruipt mij wanneer ik mij inbeeld de rest van mijn leven met dit lichaam te moeten slijten. Gevangen op de reservebank samen met mijn dromen.

Nieuwe dromen doen zich steeds vaker aan, dromen waar ik nog geen wensen van durf te maken. De toekomst is een gegeven wat goede hoop met zich meebrengt, maar nooit de zekerheid of ik de dromen enkel met mij mee neem of ze uit mag laten komen.

Nu gaat het gezegde dat dromen een drijfveer voor een mooi en wie weet succesvol leven kunnen zijn. En 'ga ze achterna voor het te laat is'. Maar wat is dan het punt van dromen terwijl je nooit weet of jou zieke lichaam het aan zal kunnen. Ooit, in de toekomst, op een dag. Dromen makend met mijn jonge gezonde geest.

En dus zoek ik, naar mogelijkheden en wegen om mijn dromen achterna te gaan. Omdat dat mij gelukkig maakt, mij een goed gevoel geeft en omdat ik vind dat ik daar ook recht op heb. Al is het alleen maar de geruststellende gedachte dat alles nog mogelijk is, om mijn actieve gezonde geest wat te voeden en rustig te houden.
Zodat ik weet dat ik ook met een doel hier op aarde ben gezet, en niet enkel ruimtevulling, om mee te genieten van een anders geluk. Mijn gezonde geest vertikt dat.

Daarom wil ik dit nieuwe jaar ervoor uittrekken om erachter te komen wat mijn motivaties en mijn dromen zijn. Zodat ook ik met een glimlach voor mijn dromen zo nu en dan van de reservebank af kan komen. Zodat ook mijn jonge geest niet onbenut blijft, zoekend naar een weg dat ook mijn lichaam dit gaat accepteren.

En dat doet mij des te meer beseffen dat het leven niet enkel over de eindbestemming gaat, maar om de weg. En die wil ik de moeite waard maken. Zodat ik later, wie weet oud en verrimpeld, zittend op een willekeurig bankje terug kan kijken naar een mooi en gelukkig leven.

Een vloeiende start

Het nieuwe jaar is ingeluid, de nieuwe goede voornemens zijn aangekondigd, en de feestdagen zijn achter de rug. Ik vind de december maand een hele leuke maar vooral drukke maand, nu januari is aangebroken komt er een deken van rust over mij heen en heb ik wat energie terug gekregen om actief te gaan 'werken'. En daarbij wil ik jullie het volgende meegeven.

MEetingpoint
Als jonge blogger wil ik jullie erop attent maken dat de jongeren afdeling van de ME/CVS Stichting onlangs een MEetingpoint Facebook pagina in het leven heeft geroepen. Een pagina voor en door jongeren ( t/m 30 jaar) met ME of CVS. Een leuke pagina wat door een leuk, fris team wordt gerund, en ik ben er trots op dat ik mij bij het team mag rekenen.
Dus wil je leuke, handige tips lezen, verhalen delen, ervaringen uitwisselen of gewoon 'stil' meelezen. Iedereen is welkom! Door ME loop je op alle vlakken in je leven wel ergens tegenaan, wij willen hierop inspringen. En deze pagina is speciaal voor jongeren omdat wij net tegen iets andere dingen aanlopen dan de volwassenen onder ons. Onderwerpen zoals school, uitgaan, vrienden, uitstapjes, liefde en ga zo maar door.





Zien we jou op de MEetingpoint pagina?







Stichting
Mijn nieuwe column 'Doelen en dromen' schreef ik voor de voor de jongeren pagina van de stichting.

En zo ga ik actief het nieuwe jaar in, ik heb een invulling voor een paar dagen en dat voelt goed. Omdat ik de energie ervoor heb en zo, via de stichting, wat voor anderen kan betekenen.

*Proost* op een goed, gezonder en vooral fijn nieuw jaar!

2012 in vogelvlucht

Deze laatste dag leent zich uitstekend om eens terug te blikken op het afgelopen jaar.
Veel wensen had ik niet voor 2012, het moest alleen een beter jaar worden, lichamelijk, dat was mijn hartenwens. 2011 sloot ik ziek af op de bank, te ziek voor een drankje, visite en een oliebol.
De periode dat mijn rolstoel aanvraag werd gedaan en toegewezen. Een periode van inleveren en accepteren, boosheid en veel verdriet. Een ding wist ik zeker, dit leven wilde ik niet.

Hopen en wensen
De wens voor een beter jaar is makkelijk gemaakt, het waar maken vergt veel geduld en lef.
Lef om buiten de hokjes te denken en buiten de lijntjes te springen.
Als een sprong van een brug, niet wetende of er een elastiek aan je gebonden is, blind vertrouwen op je keuze, en dan hopen dat je de goede hebt gemaakt..

De wens om weer een vlinder te zijn en door het leven heen te fladderen.

..2012..
En daar kwam 2012, het jaar waarin mijn verhaal verscheen in de Viva, Flair en in de Intense. Een simpel diepgaand interview dat mij een Tweet opleverde van Roland, mijn wonder-medicijnman dit jaar. Een sprong in het diepe, een oorlog in mijn lijf veroorzaakt. Een behandeling waarbij ik weken in moest leveren om mij beter te voelen. Medicatie afbouwde, afkickte en nieuwe probeerde. En dat alles met resultaat. Energie kwam langzaam terug en mijn leven durfde ik weer een kwaliteitsstempel te geven. Zo ongelofelijk dankbaar! Zo blij... dat het meeste dit jaar eigenlijk alleen maar ondergeschikt is aan dit. ONST maakte het allemaal mogelijk.

Mijn ontbijt voor de afbouw..

Daarnaast wandelde ik door mijn 2e re-integratie traject en kan vertellen dat ik daar mijzelf gevonden heb. Ik ben sterker geworden en ben een kapitein geworden op mijn eigen schip, mijn eigen agenda en energie. Een belangrijke basis om de stijgende lijn voort te zetten.

Mijn keerpunt
En daar gingen we.. langzaam durfde ik weer buiten mijn veilige hokjes te denken en van toekijken ging ik naar leven. Mijn plaatsje op de reservebank heb ik nog steeds, maar steeds vaker mag en kan ik even het veld op. En in plaats van interviews geven mocht ik zelf gaan schrijven. Zo ben ik voor verschillende websites uitgenodigd als columniste  heb ik een kleine publicatie gehad in een gezondheidsmagazine en veroverde ik via een schrijfwedstrijd een plekje in de verhalenbundel 'het keerpunt'.

Ook mijn missie om ME op de kaart te zetten gaat voort en vecht ik voor erkenning bij het UW..V. Inmiddels een bezwaar, hoorzitting en een advocaat verder. Nu staat alles rustig te trappelen in de kast, 2013 is het jaar waarin we voor de rechtbank gaan knallen, vastberaden mijn stem te laten horen en mijn gelijk te halen.

2012 naast het oppakken van vriendschappen telde ook dokters bezoeken, zo ben ik 6 keer naar Amsterdam gereden en heb ik 9 bel afspraken gehad. Knalde ik 4 keer naar Ede, bezocht ik het ziekenhuis in Dordt 12 keer, de huisarts 9 keer, 2 maal een tandarts bezoek en had ik 27 ONST behandelingen. Nummers die dit jaar gedaald zijn, en daar ben ik blij mee, opgelucht. En op naar nog minder bezoekjes komend jaar!

Dit jaar heb ik ook een aantal schuitgenootjes mogen ontmoeten, dierbare ontmoetingen die uitgroeide tot een vriendschap en een ME filmpje.

2012, het jaar waarin ik vrijwilliger ben geworden bij de ME/CVS Stichting, de jongerenafdeling en van de Facebook MEetingpoint pagina. En mijn ontslag kreeg bij de oude werkgever. Ook het jaar waarin ik bewust vrijgezel wilde blijven en toch mijn hart verloor. En jaar waarin alles veranderde, net zoals alle andere jaren. Het verschil dat ik dit jaar niet alleen in hoefde te leveren, maar er mooie dingen voor terug kreeg.

Mijn wens voor 2013 is simpel..  ❤
Ik wens al mijn mede schuitgenootjes een sprong voorwaarts zoals ik die dit jaar heb gemaakt. Zodat jullie allemaal een stukje kwaliteit van leven terug krijgen. Dat iedereen een behandeling mag vinden die bij hen past en aanslaat, dat wens ik!

En ik.. ik ga proberen de stijgende lijn vast te houden, ik pak iedere dag aan als een cadeautje en ga volop genieten van al het moois. Mijn grootste wens is al uitgekomen, en dat hou ik vast. Ik ben meer in balans en zit nog muurvast op mijn mooie roze wolk, nu samen met mijn lief.

Bedankje
Ook wil ik mijn volgers en lezers bedanken. Ik ben nu een jaar online en met 24.591 bezoekjes  kan ik spreken over een vrij geslaagd jaar. Bedankt allemaal voor het lezen!

Er zijn weer lichtpuntjes in mijn leven, ik hou ervan en omarm ze met beide armen!
En ik kan niet wachten om te zien wat 2013 brengen gaat!

Simpelweg gelukkig zijn..

Pas wanneer je jou leven met dat van een ander ga vergelijken merk je pas hoe beperkt het jouwe is.  Althans dat geld voor mij in mijn geval. Dat vergelijken probeer ik daarom ook zo min mogelijk te doen. Terug denkend aan mijn gezonde jaren, iets wat zo lang geleden is, haalt weinig naar boven omdat ik me niet voor kan stellen hoe het anders had kunnen zijn. Ik moet zeggen dat ik echt al in mijn beperkingen denk (positief bedoeld) en het me opvalt wanneer ik iets extra’s kan doen. Dit geeft zoveel voldoening maar maakt ook hongerig naar meer. Soms, zo nu en dan, wil ik even helemaal over de lijn springen en gewoon even doen. Vaak gaat dat even goed en leef ik in het moment. Terwijl ik weet dat de waarheid mij altijd inhaalt en mij keihard terug de realiteit in sleept. En die momenten neem ik voor lief. Ik weet dat mijn lichaam slecht tegen activiteiten kan, maar het doen van dingen buiten mijn lijntjes geeft zo’n goed gevoel dat ik er vaak een poos op kan teren. Wat het makkelijk maakt om door de zure appel heen te bijten. Ik heb geleerd dicht bij mijzelf te blijven en ook door deze dagen weet ik mij dan weer doorheen te slepen.

Maar het is niet normaal, hoe ik leef is niet normaal, hoe mijn lichaam functioneert is voor mij nu normaal geworden maar is het verre van dat. En het word pas lastig als het vergelijkingsmateriaal dichtbij komt en je jezelf beter voor wilt doen dan je bent. Beter voor doen in de zin van, het niet constant over je ziekte en klachten hebben. Maar juist je persoonlijkheid laten spreken. Ik geniet van deze momenten. Het doet mij voelen dat ik ertoe doe en dat doet mij goed. Wanneer ik een fantastische avond heb gehad weet ik dat ik de volgende dag langer slaap en waarschijnlijk een dag met extra klachten heb. De duur varieert met hoever ik in het rood sta met mijn energie. Dit is mijn leven en ik hou er rekening mee. Alleen voelt mijn leven soms zo leeg als ik mij realiseer dat de ander de volgende dag vrij op tijd is opgestaan en alweer druk aan het werk is zonder kapot moe te zijn van de andere dag. En dan, op sommige momenten wanneer ik er kwetsbaar voor ben, raakt het mij. Dan mis ik mijn oude leventje. Dat ik ’s ochtends gewekt word door een wekker, een strak ochtendritueel heb, het naar mijn werk rijden en daar om 7.00 uur in de ochtend te beginnen aan mijn dienst. Het hectische, het multitasken,  het schakelen tussen rollen en het flexibel zijn. De stress, het overwerken.. dan mis ik het allemaal. Ik betrap mijzelf er weleens op dat ik praat over het werken alsof ik er nog steeds werk. Op de en of andere manier voldoet het leven dat ik nu heb niet aan mijn verwachtingen en mijn doelen. Dit is tenslotte nog steeds niet het leven wat ik mij voorgesteld had. Los van het feit dat ik onwijs dankbaar ben voor wat ik nu wel kan en nu gelukkig ben. Want dat ben ik gek genoeg wel geworden, voel mij gelukkiger dan in de tijd voor ik ziek werd en leefde met veel onzekerheden.

Dat is wat het ziek zijn mij wel geleerd heeft. Het geduldig zijn, niet jaloers zijn op mensen die iets doen wat jij graag wilde en liefhebben wat je hebt. Ik neem niets meer voor lief en weet dat alles hard werken is. En ergens durf ik te geloven dat alles met een reden gebeurd. Als ik niet ziek was geworden had ik nu vast een heel ander leven gehad, maar dan had ik zoveel mooie mensen niet leren kennen, en had ik zoveel dingen waarschijnlijk niet zo gewaardeerd als ik nu doe.
En dus ga ik verder op het pad waarop ik loop, zo nu en dan zal ik mijn teen tegen een steen stoten. Ik zal ernaar kijken en met een flinke pas mijn weg voortzetten. Omdat ik weet dat ik nu op de goede weg ben, en ik hoop dat mij nog een hoop moois te wachten staat. Samen. Samen met mijn lief. Door hem zijn er deuren geopend, en door hem zie ik het leven weer door een gezonde bril. Een uitdaging, een test, en ik hoop dat ik slagen mag. Het zal altijd een gevecht blijven, leven met chronische labeltjes. Klachten die als een verrassing opkomen, elkaar afwisselen en aflossen, saai zal het nooit worden. Het voelt ongelofelijk goed om te weten dat ik vanaf nu niet meer alleen loop, al blijf ik wel de persoon die de last moet dragen. Wetende dat hij er is om mij te helpen.  En dat voelt goed.

En mijn roze wolk blijft alsmaar groeien, hij word groter en een fellere kleur roze, het dromerige is ervan af.  En ik zit er, als een kapitein op zijn schip, zit ik als een koningin op mijn wolk. Mijn wolk die het leven net dat beetje extra geeft om het de moeite waard te maken, de grote gouden rand. 

Simpelweg gelukkig zijn.

'Het Keerpunt'

Na bijna 3 jaar onderweg te zijn op een eindeloze reis heb ik vandaag een bestemming bereikt.

Een stipje op een kaart vol lange kronkelige lijnen en doodlopende wegen.

Mijn diplomering heb ik niet gehaald, een eindsprint zonder finish.

Maar vandaag voelt als slagen.

Als het ondertekenen van een certificaat, als het tekenen van je toekomst.

Toekomst muziek speelde al langere tijd door mijn hoofd, en vandaag is een hele mooie mijlpaal.

De onrust, het zoeken, aftasten en afgaan, ik heb het doorlopen.

En vandaag is mijn dag. 

'Geluk te koop', vanaf vandaag schitteren mijn woorden in een prachtige bundel.

Uitgeverij Letterrijn, bedankt voor deze kans! 

Liefde is een werkwoord

Liefde en chronisch ziek zijn. Een combinatie waar ik zelf niet in geloof zonder het gezien te hebben. Een sprookje met of zonder happy end. Verliefd zijn kan, maar word dat een houden van en kan iemand anders samen leven met een chronisch zieke? Is dat een last waarvan ik van iemand mag vragen of hij dat wil dragen voor mij? Voor mij? Egoïst.. wie denk ik wel niet dat ik ben?

Liefde is alles en alles is liefde. Je vind het bij je beste vrienden en vriendinnen, je familie, dieren en mensen om je heen. Mensen die een plekje in jou hart hebben brengen een stuk liefde met zich mee. Je houd onvoorwaardelijk van ze, je kijk naar hun hart en de rest word ineens bijzaak.

Liefde is niet te plannen en de meeste zullen dat beamen. Je kan het opzoeken terwijl zoiets je juist moet overkomen. Het overvalt je en komt op de momenten waarop je het op zijn minst verwacht.  Opzoek naar een soulmate, een maatje, iemand waar je gek op bent en de hele dag aan moet denken.

En waar zoeken we dan naar? Iedereen heeft toch wel zijn eigen versie van de prins op het witte paard voor ogen. Een kleine fata-morgana over hoe iemand moet zijn. En wanneer je gezond bent, de toekomst aan je voeten geworpen ligt en jij iemand veel te bieden heb is het vrij normaal dat je eisen stelt aan je partner. Je gaat opzoek naar jou ideale match. Voor een lang en gelukkig leven, net als in de film, zo wil je het.

Liefde is een werkwoord. Het overkomt je maar je zal eraan moeten blijven werken om het leuk, spannend, vernieuwend en fijn te houden zonder in een sleur terecht te komen. Liefde is mooi, puur en iets waar ieder mens van droomt. We zijn niet geschapen om alleen door het leven te gaan. Hoe sterk je ook bent of moet zijn, je kan niet alles alleen.

Maar hoe zit dat als je ziek bent? Hoe gaat dat als je eigen lichaam een groot raadsel voor je is en je wel je leven met iemand wilt delen? Mag je dan eisen stellen en gaan voor wat perfect is voor jou? Opzoek naar perfectie terwijl je zelf in vele opzichten imperfect bent omdat je zit met een imperfect lijf? Als een foute b-acteur uit een Bollywoodfilm. Je wil graag maar alles is het net niet..
 

Lang heb ik niet meer in de liefde geloofd, genoeg mannen hebben mij laten zien dat het niet gaat werken zo. Ze zitten volop toekomstplannen en ik was daarin een blok aan hun been. En ik nam dat simpelweg gewoon aan. Niet zonder slag of stoot, maar ik was ervan overtuigd dat ik geboren was om die andere te zijn. Degene die sterk is en alles alleen af kan, en geen man nodig heeft omdat mannen alleen maar kwetsen. Vroeg of laat, maar elke keer lag hij weer uitgesmeerd over de stoep, mijn kloppende hartje.

Ik ben sterk en heb veel alleen gedaan. En ik werd overvallen door iemand die mij vertelde dat ik het allemaal wel waard ben. Een lief vriendinnetje dat je recht in je gezicht zegt dat je als je ziek bent ook een liefdes leven mag hebben. En dat alle extra dingen nu eenmaal bij het Linda pakketje horen. En dat heeft mij aan het denken gezet. Hoe perfect zijn gezonde mensen? Waarom mogen mensen met hele storende karaktertrekken en die soms lastig zijn in de omgang wel een liefdes leven hebben en ik niet? Als ik om mij heen kijk zie ik heel veel imperfecte liefdes levens. Mensen die elkaar met al hun beperkingen voor lief nemen en samen gelukkig kunnen zijn omdat liefde en werkwoord is.

En dus zet ik een deur open, niet helemaal, maar op een kier. Kijkend en afwachtend op wat er komen gaat. Kijken of die ene er ook voor mij is en mijn vertrapte hartje weer doet kloppen en mijn imperfectie neemt voor wat het is en gaat voor het hele Linda pakketje. Ik ga het zien en tegemoet. Van zoeken is nooit iemand beter geworden en daarom ga ik eraan werken, niet afwachten maar werken want liefde is en blijft een werkwoord.

Luchtkasteel

Daar zit ik dan, in mijn luchtkasteel. In goed gezelschap van dierbare mensen, dieren, omgeven door mijn mooie tuintje waar mijn roze wolk boven zweeft. Een zeer comfortabele omgeving waarbij ik mij zeer prettig voel.

De goede dagen,waarmee ik gezegend ben omdat ik die de laatste weken vrij vaak heb –ondanks een griep en verkoudheid- mijn lijf blijft overeind. En dat zorg voor onrust in mijn luchtkasteel.  Mijn veilige fort, mijn thuishaven verlaat ik steeds vaker om met lieve mensen in mijn tuintje te genieten. Heerlijk, ik geniet met volle teugen en merk dat mijn agenda steeds een stukje voller word. Ik durf wat meer te gaan plannen omdat de kans dat ik af moet gaan zeggen wat afneemt. En dus leef ik een heerlijk, vrij druk, rustig leventje. Met niet alleen leuke dingen maar ook een hoop dingen die mij aan het denken zetten en mij zo nu en dan even uit balans brengen.

Vandaag is zo’n dag. Het liefst sluit ik mij op in mijn fort en sluit ik alle deuren. De deurtjes die ik de laatste weken langzaam aan geopend heb. Ik ben het niet meer gewend om zoveel tijd met andere mensen door te brengen. Vorig jaar deze tijd was ik mijn beste vriend en nu komt het besef dat ik mijn eigen tijd momentjes in moet gaan plannen. Omdat ik daar behoefte aan heb en mijn hoofd overloopt met gedachten.  Over de leuke dagen getekend met een gouden rand en de dingen die mij raken. En dat vind ik gek, raar en bizar. Ik ga als een trein en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Voordat ik ziek werd waren mijn dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevuld, met een mix van dingen. En nu.. nu ik op het punt zit waar ik zo naar uit heb gekeken word ik gek van alle prikkels en bewegingen om mij heen.

En dus trek ik mij terug in mijn zandkasteel vandaag. Ga ik rustig terugdenken aan alle mooie dingen die de laatste tijd op mijn pad zijn gekomen. Zaken ordenen en het UW..V in de archiefkast stoppen. Ik stap de wind in en laat het mijn hoofd uit waaien. Totdat ik leeg ben, mijzelf weer recht aan kan kijken in de spiegel en lachen. Zodat ik mijzelf herpak en mijn volgende trede op de trap kan pakken.

Ik ben gezegend met onwijs lieve mensen om mij heen, maar vandaag pak ik even een dag voor mijzelf. Morgen is er weer een dag en die ga ik met frisse moed tegemoet. Want wat is het leven toch mooi! ♥

De wind in de rug

Vanaf februari 2010 ben ik bekend geworden met een lijf wat niet af en toe niet meewerkt maar een lijf wat continu de strijdbijl neer gooit en mij aan bed gekluisterd houd. Om voor, na en uit te rusten. Dagen waar ik nu, bijna 3 jaar verder, aan gewend ben. En dat vind ik moeilijk, omdat ik niet wil zitten met een uitgeput lijf terwijl je in de bloei van je leven hoort te zitten.
   Langzaam aan kwamen de goede momenten dit jaar. Het jaar waarin het roer om ging, niet vlekkeloos, niet zonder strijd en niet zonder continue mijn dromen, gedachten en energie bij te hoeven stellen. Langzaam ga ik terug naar de eerste 5 jaar van het ziek zijn, de jaren waarin ik met beide benen vaker in het leven stond dan ermee in bed lag. 'Slapen doe ik wel als ik dood ben, nu ga ik genieten'.
   Niet meer van dat, ik pak mijn rust en plan mijn uitspattingen netjes in. En het werpt zijn vruchten af. We zitten volop in de herfst en mijn wereld draait nog door. Weliswaar met nieuwe mensen, nieuwe geniet momentjes en nieuwe gedachten, maar ik ben gelukkiger dan ooit. Juist door de donkere tunnels en de onwijs diepe dalen weet ik nu mijn goede momenten meer te waarderen. En dat maakt dat mijn leven nu zoveel meer kwaliteit heeft, en de angst voor de winter heb ik overboord gegooid. Ik ga mij niet langer druk maken om wat kan komen, blijf goed plannen en mij aan mijn agenda houden. Langzaam krijg ik weer de energie om echt mijzelf te zijn, gekke dingen te doen, krom te liggen van het lachen, met de auto erop uit te gaan en de wereld te zien. Het leven blijft bestaan uit keuzes maken, en ik heb de luxe dat ik nu steeds weer uit nieuwe dingen kan kiezen. Niet meer verscholen achter mijn masker van vermoeidheid, maar met een frisse blik de wereld in. Ik ben mij ervan bewust dat het heel anders kan zijn, lopen en gaan en daarom wil ik hier even bij stil staan. Niet alleen bij de zware dagen die ondragelijk zijn, maar ook bij de onwijs mooie dagen die ons ook worden geboden. Voor ieder op zijn eigen manier.
   En ik geniet, volop. En ben onwijs dankbaar voor de mensen die nu in mijn leven zijn. Een vriendinnetje liet mij deze week een zinnetje lezen dat indruk heeft gemaakt, en eigenlijk de spijker volledig op zijn kop slaat.

   'Het gaat er niet om wie het langst in je leven zijn, maar om wie er nooit is weg gegaan'.

En daar draait het om, in mijn wereld, op mijn wolk. Ik vind mezelf langzaam terug, en ik geniet, volop, van het leven.