It's all about balance

It's all about balance! Mijn nieuwe blog over lichamelijke pieken en dalen, het tegelijkertijd managen van je agenda en wennen aan je nieuwe ritme. Een uitdaging? Zeker! Het leven van een chronisch zieke gaat niet over rozen. En is een continue zoektocht naar balans en ritme.

De basis 
Wat was het toch fijn geweest als je als chronisch zieke een stabiele basis had. Niemand bereid je namelijk voor op de pieken en de dalen. Hiermee doel ik niet op de geestelijke aspecten maar op het feit dat je lichamelijke conditie continu veranderd. Wanneer je nét aan je nieuwe ritme gewend bent dient het volgende ritme zich alweer aan. En vrijwel nooit van te voren weet je of de stap die je ga maken vooruit of achteruit zal zijn. Is het slechts één stapje of zijn het er meerdere?

Leven vanuit een onstabiele basis vergt enigszins wat flexibiliteit. Het is de kunst om je huidige situatie te accepteren en hier vanuit verder te groeien en plannen te maken.

Plannen 
Zo maak je in een goede periode vrij vanzelfsprekend meer afspraken met anderen en met jezelf. Je appartement moet schoon, achterstallige post moet uitgezocht en verwerkt worden en de kleding die je al lang wilt kopen kan je nu eindelijk halen. Hiernaast wilt je ook je sociale kant voeden en maak je afspraken met vrienden of familie. Ook is vrijwel iedereen dol op uitjes en ik ben geen uitzondering op de regel.

Het plannen heeft zo zijn voordelen. Je hebt nu namelijk overzichtelijk op papier staan wat je activiteiten zijn en zo kan je ook goed de nodige rust en slaap uren inplannen.

Maar zo'n planning heeft ook nadelen. Wanneer er een spontane actie tussendoor komt snoept het vaak de energie van een van de aankomende activiteiten af. Lastig is het helemaal als je een onvoorziene PEM (dat is wanneer je ziek word van een inspanning) tussendoor krijgt en je de langverwachte afspraak met bijvoorbeeld een vriendin af moet zeggen.
Je kunt dus een hoop plannen maar helaas is niets zeker met een lijf vol chronische labeltjes dat leeft volgens zijn eigen agenda. Dit is enorm vervelend voor jezelf, verwarrend voor de ander, om over de frustraties maar te zwijgen..

Je kan dus veel inplannen maar je slechte en goede dagen niet!

Een goede keuze is het halve werk 
Zelf ben ik dol op uitjes en ongemerkt zijn dit de grootste energie opslurpers. Vaak maak ik voor mijzelf de keuze of ik ergens een PEM en dagen bijkomen voor over heb. Wanneer ik uitjes heb gaat dit ten koste van andere activiteiten zoals bloggen, een boek lezen, mijn paarden, vrijwilligerswerk en sociale contacten. En wanneer ik voor het laatste kies moet ik automatisch de uitjes op een laag pitje zetten. De bewuste keuzes kunnen maken is iets wat er de laatste jaren met vallen en opstaan ingeslopen is en toch blijft het ook lastig om die keuzes te maken zonder een stabiele basis.

Ik ben het zo gewend om keuzes te maken en mij te schikken naar mijn lijf (waarmee ik niet wil zeggen dat het makkelijk is) dat ik mij regelmatig verbaas over de dingen die mijn lief op één dag doet! Soms probeer ik hem voor zijn grenzen te behoeden wanneer hij bijvoorbeeld verstrengeld zit in zijn schoolwerk en projecten. Dan vergeet ik even dat hij na een nachtje goed slapen weer opgeladen is en die dag erna naar school kan, zijn opdrachten maakt en daarna nog makkelijk even gaat sporten. Hier heb ik ongelooflijk veel respect voor en soms dagdroom ik weleens hoe het zou zijn om een dag geen pijn te hebben en een gezonde dosis energie in je lijf. Een dag waarop alles vanzelfsprekend is en ik non-stop dingen kan doen. Even geen pillen en bewuste keuzes, het lijkt me heerlijk!

En met dit in mijn achterhoofd blijf ik erbij dat chronisch ziek zijn een fulltime baan is waarbij je veel tijd aan de zijlijn doorbrengt. Toch blijft het een gek idee dat de meeste mensen hun dag pas ná hun werk beginnen en ik mijn handen aan mijn job vaak al meer dan vol heb.

Zo ook vannacht, het is 02.00 's nachts en ik ben nog een blogje aan het typen -iets met slecht slapen, wel moeten slapen en een inspiratie stroom door mijn hoofd- en nee.. dat had lang niet gekund wanneer ik een échte fulltime baan zou hebben, ik heb namelijk geen wekker die mij vroeg in de morgen wekt.
Een van de voordelen van de chronisch zieke, een luxe die je als gezond persoon niet eens nodig zal hebben.

Hoe mindful leef jij?

De hit van de 21ste eeuw 

Mindfulness is een manier om te leren in het moment te leven. Zeker in deze maatschappij, waarin wij gehaast, doelgericht en succesgericht te werk gaan, hebben wij handvatten nodig om te genieten van het nu. Velen leven in het verleden en maken plannen voor de toekomst. Het nu, het moment, word compleet vergeten. Juist omdat er zoveel van ons verwacht word. En dit alles is er heel onbewust ingeslopen. Velen nemen niet eens de tijd om rustig een boek te lezen, te gaan sporten of iets voor zichzelf te doen om simpelweg je hoofd leeg te maken en te genieten van het moment. 

"Mindfulness is aandacht hebben voor het huidige moment; open, mild, vriendelijk voor jezelf en niet-oordelend"

Bucketlist

Mensen lijken leuke dingen en tijd voor zichzelf een beetje voor zich uit te schuiven. Onze bucketlist word langzaam langer en dragen we elke dag met ons mee zonder er wat vanaf te strepen. Ik zie dit vaak om mij heen, mensen die nu hard werken en plannen maken voor later. Maar wie zegt jou dat jij die tijd krijgt? Niemand heeft het eeuwige leven. En ik heb vaak genoeg gezien dat mensen hun bucketlist mee hun graf in nemen, niet omdat het harde werken hun dood is geworden, maar het harde werken heeft wel al hun kostbare tijd verbruikt. Omdat een ziekte of een ongeluk hun tijd heeft ingehaald, tijd die je nooit meer terug krijgt en je bucketlist zal altijd een wens zijn.

Boeddhisme 

Al jaren kijk ik met bewondering naar mensen met een andere achtergrond, uit een ander wereld deel levend met verschillende geloofsovertuigingen, normen en waarden. Het boeddhisme is iets wat mij nieuwsgierig maak. Juist omdat deze mensen zo tevreden zijn met zichzelf, hun omgeving en het leven. In tegenstelling tot vele westerse mensen die altijd een honger hebben naar meer. 

Mindfulness lijkt nu een opmars te maken, maar eigenlijk ontdekken wij Europeanen het fenomeen nu pas, terwijl het boeddhisme mindfulness al jaren terug laat komen in verschillende stromingen. Hiervan afgeleid zijn oa yoga, zen, vipassana en tai chi, aandachttrainungen die zich richten op de essentie van het boedisme. Met elementen als opmerkzaamheid, een letterlijke vertaling van mindful leven. En dat is tevens het hart van het boeddhisme. Het fijne is dat iedereen zich open kan stellen voor het 'in het moment leven' zonder de ballast van rituelen en tradities. Het is dus alles behalve zweverig! En dat vinden wij nuchtere Hollanders erg fijn.

Een hartewens 

Bijna twee jaar geleden maakte ik kennis met een mindful leven. Een investering voor mijn lichaam en geest. De eerste sessies waren erg vermoeiend en confronterend, ik moest opzoek naar een knop bij mezelf die om moest. Ik was vastgeroest in mijn oude patronen, mijn lichaam werd steeds zieker en mijn hoofd wilde niet geloven dat de wereld even niet meer aan mijn voeten lag. Ik haalde uit weinig dingen voldoening. En juist omdat mijn leven zoveel kleiner is geworden, door mijn ziekte, was het belangrijk dat ik het leven weer ging accepteren. Niet het leven zoals ik gewend was, maar een leven op een energie zuinige manier, dat beperkter is dan het leven dat ik kende. Gelukkig zijn was mijn hartewens. 

Zeg 'ja' tegen het moment!

En ik vond de knop. Ik vond een manier waarop ik in het moment kan leven. En dat allemaal door middel van meditaties, yoga oefeningen en de bodyscan. Vooral de bodyscan heeft mij geleerd mijn grenzen te herkennen en te erkennen. Voelen wanneer je lichaam uitgeput raakt en bewust de keuze maken om dan wel of niet verder te gaan met een activiteit. En dit gaf mij rust, het bracht een balans terug in mijn leven. En ik durf nu te zeggen dat ik voor een groot deel mindful leef. Ik leer met mijn ziekte om te gaan, ik geef het een plaatsje in mijn leven. Mijn gezondheid blijft schommelen, maar voor een groot gedeelte heb ik weer het gevoel dat ik zelf de touwtjes in handen heb.

En dat geeft rust. Heel veel rust. 

De rust geeft mij de ruimte om verder te denken en mijzelf te blijven uitdagen en ontwikkelen. 

En dat kan ik iedereen aanraden, leven in het moment en in staat zijn om van de kleine dingen te kunnen genieten. Mindfulness is niet alleen een les voor mij geweest die ik uit de cursus heb gehaald, het is een levensstijl geworden. 

En daar, precies op dat vlak, lag de essentie van OKabat-Zinn, om chronisch zieken, terminale en beperkte mensen te leren omgaan met het hebben van hun beperking. Hij paste deze oude stroming toe op een uitbehandelde en kwetsbare doelgroep. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor. 

Bron plaatje: http://www.ivpp.nl