Hoe mindful leef jij?

De hit van de 21ste eeuw 

Mindfulness is een manier om te leren in het moment te leven. Zeker in deze maatschappij, waarin wij gehaast, doelgericht en succesgericht te werk gaan, hebben wij handvatten nodig om te genieten van het nu. Velen leven in het verleden en maken plannen voor de toekomst. Het nu, het moment, word compleet vergeten. Juist omdat er zoveel van ons verwacht word. En dit alles is er heel onbewust ingeslopen. Velen nemen niet eens de tijd om rustig een boek te lezen, te gaan sporten of iets voor zichzelf te doen om simpelweg je hoofd leeg te maken en te genieten van het moment. 

"Mindfulness is aandacht hebben voor het huidige moment; open, mild, vriendelijk voor jezelf en niet-oordelend"

Bucketlist

Mensen lijken leuke dingen en tijd voor zichzelf een beetje voor zich uit te schuiven. Onze bucketlist word langzaam langer en dragen we elke dag met ons mee zonder er wat vanaf te strepen. Ik zie dit vaak om mij heen, mensen die nu hard werken en plannen maken voor later. Maar wie zegt jou dat jij die tijd krijgt? Niemand heeft het eeuwige leven. En ik heb vaak genoeg gezien dat mensen hun bucketlist mee hun graf in nemen, niet omdat het harde werken hun dood is geworden, maar het harde werken heeft wel al hun kostbare tijd verbruikt. Omdat een ziekte of een ongeluk hun tijd heeft ingehaald, tijd die je nooit meer terug krijgt en je bucketlist zal altijd een wens zijn.

Boeddhisme 

Al jaren kijk ik met bewondering naar mensen met een andere achtergrond, uit een ander wereld deel levend met verschillende geloofsovertuigingen, normen en waarden. Het boeddhisme is iets wat mij nieuwsgierig maak. Juist omdat deze mensen zo tevreden zijn met zichzelf, hun omgeving en het leven. In tegenstelling tot vele westerse mensen die altijd een honger hebben naar meer. 

Mindfulness lijkt nu een opmars te maken, maar eigenlijk ontdekken wij Europeanen het fenomeen nu pas, terwijl het boeddhisme mindfulness al jaren terug laat komen in verschillende stromingen. Hiervan afgeleid zijn oa yoga, zen, vipassana en tai chi, aandachttrainungen die zich richten op de essentie van het boedisme. Met elementen als opmerkzaamheid, een letterlijke vertaling van mindful leven. En dat is tevens het hart van het boeddhisme. Het fijne is dat iedereen zich open kan stellen voor het 'in het moment leven' zonder de ballast van rituelen en tradities. Het is dus alles behalve zweverig! En dat vinden wij nuchtere Hollanders erg fijn.

Een hartewens 

Bijna twee jaar geleden maakte ik kennis met een mindful leven. Een investering voor mijn lichaam en geest. De eerste sessies waren erg vermoeiend en confronterend, ik moest opzoek naar een knop bij mezelf die om moest. Ik was vastgeroest in mijn oude patronen, mijn lichaam werd steeds zieker en mijn hoofd wilde niet geloven dat de wereld even niet meer aan mijn voeten lag. Ik haalde uit weinig dingen voldoening. En juist omdat mijn leven zoveel kleiner is geworden, door mijn ziekte, was het belangrijk dat ik het leven weer ging accepteren. Niet het leven zoals ik gewend was, maar een leven op een energie zuinige manier, dat beperkter is dan het leven dat ik kende. Gelukkig zijn was mijn hartewens. 

Zeg 'ja' tegen het moment!

En ik vond de knop. Ik vond een manier waarop ik in het moment kan leven. En dat allemaal door middel van meditaties, yoga oefeningen en de bodyscan. Vooral de bodyscan heeft mij geleerd mijn grenzen te herkennen en te erkennen. Voelen wanneer je lichaam uitgeput raakt en bewust de keuze maken om dan wel of niet verder te gaan met een activiteit. En dit gaf mij rust, het bracht een balans terug in mijn leven. En ik durf nu te zeggen dat ik voor een groot deel mindful leef. Ik leer met mijn ziekte om te gaan, ik geef het een plaatsje in mijn leven. Mijn gezondheid blijft schommelen, maar voor een groot gedeelte heb ik weer het gevoel dat ik zelf de touwtjes in handen heb.

En dat geeft rust. Heel veel rust. 

De rust geeft mij de ruimte om verder te denken en mijzelf te blijven uitdagen en ontwikkelen. 

En dat kan ik iedereen aanraden, leven in het moment en in staat zijn om van de kleine dingen te kunnen genieten. Mindfulness is niet alleen een les voor mij geweest die ik uit de cursus heb gehaald, het is een levensstijl geworden. 

En daar, precies op dat vlak, lag de essentie van OKabat-Zinn, om chronisch zieken, terminale en beperkte mensen te leren omgaan met het hebben van hun beperking. Hij paste deze oude stroming toe op een uitbehandelde en kwetsbare doelgroep. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor. 

Bron plaatje: http://www.ivpp.nl

Lichten uit, spots aan bij Hoezo Anders!

Stichting Hoezo Anders wilt het leven voor jongeren met een onzichtbare ziekte simpelweg wat makkelijker maken. Dat doen ze door bloggers een podium te geven, jongeren aan het woord te laten en door oa tips te delen.

Zo wilden ze M.E. ook graag even in de spotlights zetten. En wat een eer dat ik daarvoor mijn verhaal mocht doen!

Zo hoop ik, door het delen van mijn verhaal en ervaringen, dat er een spinnenweb op het internet gecreëerd word. Hopelijk groeit dit web uit tot een een fundering voor deze complexe ziekte, die vele levens en gezinnen op de proef stelt. Zodat mensen weten wat M.E. inhoud, het brede scala aan vooroordelen zal krimpen en de maatschappij meer open zal staan voor deze groep onzichtbaar zieken. Omdat vele onzichtbare zieken daardoor zelf onzichtbaar zijn voor de buitenwereld. 

Hopelijk mag dat uitgroeien tot een mijlpaal, zodat mensen zich niet meer zullen hoeven te schamen voor hun 'labeltjes'. Omdat instanties, en artsen ze niet serieus nemen en werkgevers geen zieke werknemers willen. Zodat wij kunnen werken aan onze gezondheid, zonder ons continue voor een activiteit op een goede dag te hoeven verantwoorden. Zodat artsen subsidie krijgen voor 

wetenschappelijke onderzoeken die geen betrekking hebben op ons cognitieve functioneren. Degelijk onderzoek dat een einde gaat brengen aan onze onzekerheid en klachten.

Zodat het leven, simpelweg, weer de moeite waard word. 

Het interview kan je vinden op de website van deze stichting.

http://www.hoezoanders.nl/hoezo-ik/ervaringsverhalen/Linda

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/3514815/?claim=zuwedwyv5b8">Follow my blog with Bloglovin</a>

De kracht van acceptatie,

Iets waar ik zelf heel erg mee bezig ben, iets wat mij bezighoud, iedere dag. Is een manier vinden om ondanks alles mijzelf te blijven. Iets wat veel mensen als een strijd en een zoektocht zullen herkennen en iets wat met een grabbel zak aan onzichtbare chronische ziektes haast onmogelijk zijn. Een tocht waarin je veel je neus zal stoten en met je hoofd tegen de lamp zal lopen. Omdat zo´n weg niet mogelijk is zonder een stel hersenen wat functioneert en een lijf wat energie heeft.

Aankomend voorjaar kan ik mijn 3 jarig bestaan als chronisch zieke vieren, 3 jaar leef ik dan officieel met de sticker ´chronisch ziek´. Daarvoor ben ik 7 jaar als gezond door het leven gegaan met een lijf wat niet naar behoren functioneerde. Het krijgen van een diagnose heeft mij heel erg geholpen naar mijn zoektocht naar wie ik ben, wat ik wil en met name wat ik nog kan.

Het begint allemaal met acceptatie. Dit is een heel belangrijk punt, een startsein om verder te kunnen met je leven. Daarvoor zal je voornamelijk veel vragen hebben, het onwijs oneerlijk vinden dat jij, uitgerekend jij, ziek moest worden en je dromen in de ijskast moest toppen. Niet wetende wie je bent, je zal mensen om je heen verliezen en alle zekerheid zal als drijfzand onder je voeten weg zakken.  Je zal boos zijn, boos op alles wat niet wilt, veranderd, boos op het onbegrip en voornamelijk boos op dat stomme lijf van jou. Er is nog niemand vooruit gekomen vanuit drijfzand, je blijft wegzakken en dat roept ongelofelijk veel frustratie op. Een proces wat uitputtend en vooral eenzaam is en je cadeau krijgt bij het ziek worden. Wanneer je niet meer alleen kijk naar wie je was maar ook begin te zien wie je nu bent, dat er echt nog wat over is van jou als persoon, die kleine lichtpuntjes, pak ze alsjeblieft aan. Het is een begin van een leven met je ziekte in plaats van geleefd worden erdoor. Waardoor er weer een plekje vrijgemaakt word voor dromen en wensen.

Opzoek gaan naar de acceptatie is een lang, moeizaam en voor je gevoel een eindeloos proces. De 7 jaar dat ik van het kastje naar de muur ben gestuurd hebben er ook aan bijgedragen dat ik van ver heb moeten komen om de lichtpuntjes weer te kunnen zien. En zorgen voor verwarring voor wanneer ik terug kijk op mijn ´gezonde´ leven, mijn leven voor de diagnoses. Ik deed veel, maar gemakkelijk was het niet, en het is zeker niet het voorbeeld wat ik erbij kan halen als ik denk aan gezond zijn. Mijn gezonde jaren liggen mijlenver achter mij en ik ben gestopt met het afvragen van ´wat als..´ de gewetensvraag die jaren bezit van mij heeft genomen en mij de kans op lichtpuntjes af nam.

Vanaf 2010 zijn de dagen traag aan mij voorbij gegaan. Ik kon niet accepteren dat dit mijn nieuwe leven is. Nu, eind 2012 denk ik daar alweer heen anders over. En ik heb de jaren, die er nu bijna 3 zijn, ook echt nodig gehad om een nieuwe start te creëren voor mijzelf. En dit heb ik niet alleen kunnen doen, ik heb veel geprobeerd en vaker dan een ezel mij gestoten aan dezelfde steen. Het was zoeken naar oorzaken en oplossingen. Ik wilde tot in detail weten wat er nou precies mis is met mijn lijf. Pas toen dat na vele onderzoeken en testen aan het licht is gekomen heb ik bij mijzelf de rust gevonden om aan mijzelf te gaan werken. Om opzoek te gaan in het gehele circus naar de harde kern, ik, mijn eigen persoon. Iets wat je geheel zal vergeten door het hele circus is jezelf. En wanneer je lichaam het toe laat wil ik iedereen stimuleren daar weer naar opzoek te gaan en om een nieuwe herziene versie van jezelf uit te vinden. Een versie die weer kan genieten van het leven en de mogelijkheden, hoe klein die ook kunnen zijn, benut en opzoek. Terug naar waar het leven om draait, liefde en geluk.

Want iedereen verdiend het om gelukkig te zijn, en durf hulp te accepteren, in welke vorm dan ook. Laatst heb ik mij laten vertellen dat mensen met een reden in en uit je leven lopen. Dat sommige vriendschappen, liefdes en relaties niet voorbestemd zijn om voor altijd te blijven maar er even zijn om jou liefde te geven en verder te helpen. Een gedachte die pijn doet maar mij wel rust geeft om vele verliezen te accepteren. Waar ik altijd dacht dat mensen niet sterk genoeg waren of ik niet de moeite waard was om door het medische circus om mij heen te kijken en mij als persoon te zien, weet ik nu dat het goed is dat ze er waren en dat mijn leven niet meer hetzelfde is door hun komst. Het laat mij hun vergeven, maar vergeten zal ik het nooit.

Ik blijf opzoek, het zit in mijn aard. Ik ben een leergierig persoon dat erg geïnteresseerd is in mensen en wat hun beweegt. En ik zal altijd met mijzelf in ontwikkeling blijven om vanuit mijn beperkingen een mogelijkheid te zoeken en te creëren om verder te gaan met een leven wat mij waardevol lijkt en mij gelukkig maakt. En ik denk dat wanneer ik dat kan, door het positief in het leven te staan ondanks een imperfect lijf, geeft mij de kracht dit met jullie te delen en jullie uit te nodigen opzoek te gaan naar een manier waarop jij prettig kan leven met je ziekte in plaats van geleefd worden door. Blijf geloven in mogelijkheden, de toekomst en durf deuren te openen. Want je zult zien dat wanneer je deuren open gaat zetten mooie dingen op je pas zullen verschijnen. Dingen die het wachten de moeite waard zijn.

Mindfulness,,

Daar lig je dan op een matje, daarover heen ligt een fleecedenken en van een fleece denken heb ik een kussen gemaakt voor mijn hoofd. Een yoga matje om wel te verstaan. Ik ben aanwezig bij de training van mindfulness. Vele hebben er al over gehoord en erover geïnformeerd in de groep, maar voor mij is het een nieuwe term, en een hele nieuwe beleving. Gelukkig staat de cd met "vogelzang in de natuur" uit, van dat gedwongen ontspannen worden met een cd word ik zo onrustig. En ook mijn lachspieren worden dan volop getraind. Misschien ben ik met mijn boeren trien achtergrond toch net iets te nuchter voor deze dingen.

Toch bekruipt de nieuwschierigheid mij en geef mij over, ik probeer mij te ontspannen en volg de stem van de instructrice.
"Voel je linker voet. Probeer je voet te visualiseren. Wat neem je waar? Misschien zit er wel pijn. Voel je linkervoet. Probeer de pijn die er zit met een milde aandacht te verzachten...."
En plop, ik was weer uit mijn concentratie. Wat is dat ontspannen toch een inspanning, en wat moet je je daarbij goed kunnen concentreren. Met andere woorden, mediteren is hard werken!
"Ga terug naar je ademhaling". Oh ja das waar ook, we waren met een oefening bezig. En opnieuw focus ik mij op mijn lichaam. "Probeer de pijn in je lichaam met een milde aandacht te verzachten. Lukt dat niet, het is goed zoals het nu is."
Ik moet zeggen na dat zinnetje bij elk lichaamsdeel gehoord te hebben ik toch aardig begon te stuiteren van woede. Mijn hele lichaam doet pijn, ik voel elk spiertje, elk gewricht, ik krijg hoofdpijn van het op mijn rug liggen en mijn gehele lichaam voelt gehaast. Enorm onrustig. En de zin, "het is goed zoals het nu is" valt ontzettend verkeerd. Ik wil het helemaal niet accepteren, ik wil beter worden!!

Ik merk dat bij deze oefening de pijn veel intenser binnen kwam, het klinkt misschien zweverig (en iets te niet nuchter voor mijn begrippen) maar ik was in een ander contact met mijn lichaam, zeer intens. En dat bracht emoties met zich mee. Toen de oefening afgelopen was en wij liggend nog even naar het nummer Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder van Ramses Shaffy hebben geluisterd, heb ik alleen de muziek gehoord. Ik waande mij nog in een andere wereld, mijn wereld. En was er nog niet klaar voor om terug te stappen in de realiteit. De gevoelens die ik had waren enkel en alleen aan de orde, ik was alleen met de muziek en mijn eigen gedachten.

Eenmaal overeind liepen de tranen over mijn wangen. Ik dronk ze weg met verse munt thee. Iets wat ik normaal gesproken niet te narsen vind, en nu ervan genoot en dronk.
Mindfulness is een hele beleving. En zelfs voor een nuchter persoon als ik is er iets te halen.
Er zijn weer nieuwe deuren geopend, en mijn lichaam en ik zijn hard op weg een team te vormen.
Eerst moeten we door een dal heen voor het beter zal gaan, en de onrust die ik tijdens een ontspanningsoefening ervaar schijnt in mijn proces te passen.
Op mijn plaats denk ik dat het puur de ME is. Maar daar wil ik me eigenlijk verder niet over uit laten.
Ik ben blij verrast, en zie uit naar het traject dat gaat volgen.
Dis was slecht een kennismaking, een introductie.

Weer een stapje verder in mijn reis.