Simpelweg gelukkig zijn..

Pas wanneer je jou leven met dat van een ander ga vergelijken merk je pas hoe beperkt het jouwe is.  Althans dat geld voor mij in mijn geval. Dat vergelijken probeer ik daarom ook zo min mogelijk te doen. Terug denkend aan mijn gezonde jaren, iets wat zo lang geleden is, haalt weinig naar boven omdat ik me niet voor kan stellen hoe het anders had kunnen zijn. Ik moet zeggen dat ik echt al in mijn beperkingen denk (positief bedoeld) en het me opvalt wanneer ik iets extra’s kan doen. Dit geeft zoveel voldoening maar maakt ook hongerig naar meer. Soms, zo nu en dan, wil ik even helemaal over de lijn springen en gewoon even doen. Vaak gaat dat even goed en leef ik in het moment. Terwijl ik weet dat de waarheid mij altijd inhaalt en mij keihard terug de realiteit in sleept. En die momenten neem ik voor lief. Ik weet dat mijn lichaam slecht tegen activiteiten kan, maar het doen van dingen buiten mijn lijntjes geeft zo’n goed gevoel dat ik er vaak een poos op kan teren. Wat het makkelijk maakt om door de zure appel heen te bijten. Ik heb geleerd dicht bij mijzelf te blijven en ook door deze dagen weet ik mij dan weer doorheen te slepen.

Maar het is niet normaal, hoe ik leef is niet normaal, hoe mijn lichaam functioneert is voor mij nu normaal geworden maar is het verre van dat. En het word pas lastig als het vergelijkingsmateriaal dichtbij komt en je jezelf beter voor wilt doen dan je bent. Beter voor doen in de zin van, het niet constant over je ziekte en klachten hebben. Maar juist je persoonlijkheid laten spreken. Ik geniet van deze momenten. Het doet mij voelen dat ik ertoe doe en dat doet mij goed. Wanneer ik een fantastische avond heb gehad weet ik dat ik de volgende dag langer slaap en waarschijnlijk een dag met extra klachten heb. De duur varieert met hoever ik in het rood sta met mijn energie. Dit is mijn leven en ik hou er rekening mee. Alleen voelt mijn leven soms zo leeg als ik mij realiseer dat de ander de volgende dag vrij op tijd is opgestaan en alweer druk aan het werk is zonder kapot moe te zijn van de andere dag. En dan, op sommige momenten wanneer ik er kwetsbaar voor ben, raakt het mij. Dan mis ik mijn oude leventje. Dat ik ’s ochtends gewekt word door een wekker, een strak ochtendritueel heb, het naar mijn werk rijden en daar om 7.00 uur in de ochtend te beginnen aan mijn dienst. Het hectische, het multitasken,  het schakelen tussen rollen en het flexibel zijn. De stress, het overwerken.. dan mis ik het allemaal. Ik betrap mijzelf er weleens op dat ik praat over het werken alsof ik er nog steeds werk. Op de en of andere manier voldoet het leven dat ik nu heb niet aan mijn verwachtingen en mijn doelen. Dit is tenslotte nog steeds niet het leven wat ik mij voorgesteld had. Los van het feit dat ik onwijs dankbaar ben voor wat ik nu wel kan en nu gelukkig ben. Want dat ben ik gek genoeg wel geworden, voel mij gelukkiger dan in de tijd voor ik ziek werd en leefde met veel onzekerheden.

Dat is wat het ziek zijn mij wel geleerd heeft. Het geduldig zijn, niet jaloers zijn op mensen die iets doen wat jij graag wilde en liefhebben wat je hebt. Ik neem niets meer voor lief en weet dat alles hard werken is. En ergens durf ik te geloven dat alles met een reden gebeurd. Als ik niet ziek was geworden had ik nu vast een heel ander leven gehad, maar dan had ik zoveel mooie mensen niet leren kennen, en had ik zoveel dingen waarschijnlijk niet zo gewaardeerd als ik nu doe.
En dus ga ik verder op het pad waarop ik loop, zo nu en dan zal ik mijn teen tegen een steen stoten. Ik zal ernaar kijken en met een flinke pas mijn weg voortzetten. Omdat ik weet dat ik nu op de goede weg ben, en ik hoop dat mij nog een hoop moois te wachten staat. Samen. Samen met mijn lief. Door hem zijn er deuren geopend, en door hem zie ik het leven weer door een gezonde bril. Een uitdaging, een test, en ik hoop dat ik slagen mag. Het zal altijd een gevecht blijven, leven met chronische labeltjes. Klachten die als een verrassing opkomen, elkaar afwisselen en aflossen, saai zal het nooit worden. Het voelt ongelofelijk goed om te weten dat ik vanaf nu niet meer alleen loop, al blijf ik wel de persoon die de last moet dragen. Wetende dat hij er is om mij te helpen.  En dat voelt goed.

En mijn roze wolk blijft alsmaar groeien, hij word groter en een fellere kleur roze, het dromerige is ervan af.  En ik zit er, als een kapitein op zijn schip, zit ik als een koningin op mijn wolk. Mijn wolk die het leven net dat beetje extra geeft om het de moeite waard te maken, de grote gouden rand. 

Simpelweg gelukkig zijn.